Gönülden yüreğe bir şeyler düşüyor ya bazen,
anlatması zor ama hissi tanıdık…
Sanki bir arkadaşın omzuna dokunması gibi,
“buradayım” demeden yanında olduğunu bilmek gibi.
İçimde ufak ufak bir sıcaklık dolaşıyor,
ne büyük sözler istiyor ne de uzun açıklamalar;
sadece samimiyet yeter diyor.
Bir tebessüm gibi başlıyor her şey,
sonra büyüyor içimde sessizce;
ne kırıyor ne yoruyor…
aksine hafifletiyor insanı.
İyi ki var bu hisler,
insanı insana yaklaştıran,
kalpten kalbe usulca köprü kuran…