Bunu okurken insanın içi ürperiyor, değil mi… Sanki hayat gerçekten avuçlarımızın arasından kayıp gidiyormuş gibi. Ama bak, belki de mesele onun kısa olması değil; biz fark etmeden tüketiyor oluşumuz. Çünkü bir nefesin kıymetini bilince zaman uzar, bir gülüşü gerçekten hissedince hayat derinleşir. Cam gibi kırılgan dediğin ömür, aslında en çok sevdiğimiz anlarda sağlamdır. O yüzden belki de yapmamız gereken, ne zaman kırılacağını düşünmek değil; elimizdeyken sarılmak hayata… İnsan, kaybedeceğini bildiği şeyleri daha güzel sevmez mi zaten?