İnsan acıyla yaşamaya alışıyor bir süre sonra.
Kanamaya alışıyor.
Ağlamalar sıradan geliyor.
Boğazına dizilen hıçkırıklar eskisi gibi nefesini kesmiyor.
Her şeye alışıyor insan.
Her şey sıradanlaşıyor.
Ama hiç unutamıyor insan.
Hiç dinmiyor acılar.
Hiç bitmek bilmiyor haykırışlar.

Zamanı eskittik heveslerimiz uğrunda.
Değmedi ne takvime, ne akrebe, ne yelkovana...

Yaşandı bitti demek ölesiye zorken,
Yaşadık ve bittik.
Yüreklerimizse;
Yara/Yama!

Z/amansızdık!

Z/amansızdı sevda!

Gözümüzün değdiği her yer göz/den yaşlı.
Bir de soğuk ki hava, sorma.

Kar taneleri cam kırıklarında keskin vuruyor avuçlarıma,
Üşüdüğümü unutacak kadar yanıyor canım yokluğuna.

Hangi heceme gelirsin,
Söyle o dilden konuşayım.

Beni an/la...
Beni anlarda...​