The Tover/Kule
mats grorud ‘un senaristliğini ve yönetmenliğini üstlendiği 2018 fransa, norveç yapımı film.
mülteci kampındaki filistinli bir ailenin nesiller arası ilişkilerini ve genel anlamda ev/kökenler/anayurt olgularını irdeleyen film, bir büyükbaba ve torun iletişimi üzerinden “umut” duygusunu yeniden tanımlıyor.
film festivallerinde aday gösterildiği dallar;
*norveç film festivalinde best editing,
*kahire film festivalinde en iyi film,
*fransa lumiere film festivalinde en iyi animasyon,
*oslo film festivalinde seyirci ödülü.
--- spoiler ---
ölümcül hastalığına rağmen pahalı olan tedaviyi reddedip torunu (kız) wardi’nin eğitim masrafları için o parayı harcamayı tercih eden filistinli büyükbabayla başlar film.
o büyükbaba, geçmişte geride bıraktıkları evlerinin anahtarını yıllarca boynunda taşıyarak eksikliğini hissettiği "aitlik" olgusuna dair acıyı bir nebze dayanılır kılar.
torunu wardi’ye anahtarı verdiği anda (yaşadıkları mülteci kampına ve köksüzleştirilmeye çalışılan yaşamlarına rağmen) bir yere ait olmanın verdiği “güven” hissini de kıza devretmek ister.
wardi ise filmin sonunda “pasaportumda mülteci yazıyor ama ben nereli olduğumu biliyorum. ben filistinliyim” diyerek büyükbabasını onurlandırır.
savaşın çocuklar üzerindeki etkisi ne kadar yıkıcı olsa da aile fotoğraflarına bakarken torun wardi, mülteci kampındaki yaşamlarına rağmen fotoğraflarda gülen bir çocuk gördüğünde “why he looks so happy? how?” sorusunu sorduğunda ise karşılığında
“children always have secret ways to be happy” cevabını alır.
gerçekten de savaş yıkıntıları arasında taşlardan ve ağaç parçalarından oyun yaratan çocuklar, tüm o geri plandaki yıkıma rağmen mutlu olmanın yolunu bulmaya çalışırlar.
aile üyelerinin flashbackleri arasında akan hikaye kimi zaman yüreğinizi acıtacak, kimi zamansa her ne kadar israil/filistin savaşının dinamiklerinden farklı bir durumda olsalarda yine de kendi ülkenizdeki suriyeli ve afgan göçmenlere başka bir gözle bakmanızı sağlayacak.
vaktiniz olursa bir göz atın. iyi seyirler.
Ekşi