Her sene ben onu tutuyordum. Bu sene gelir gelmez o da beni tuttu. Her Ramazan yapmak isteyip bir türlü yapamadığım güzel birşeyi hediye etti.
Çok bekledim, çok umut ettim, çok teşebbüs ettim. Bulunduğum yerlerde sosyal ilişkilerde kurabildigim samimiyeti malesef konu Kur'an, ilim olunca kuramadım.Ya kuyu derindi, ya ip kısaydı yetiremedim, ya herkesin acelesi vardı bilemiyorum olmadı.
Yıllarca istedim, beceremedim. Zaten herşeye geç kalırım diye sızlanmalarim vardır. Oysaki hayatımın şükür sebepleri, benim çok istediğim zamanalrda değil, çok çok sonrasında oldu hep... Ama oldu....
" Rabbim! Benden (iş) geçti, kemiklerim eridi, başa ak düştü; ama (ey) Rabbim, sana dua edip de eli boş kaldığım hiç olmadı." Meryem suresi 4. ayet, nefesgâh, güç veren bir ayettir bana.
Çok mutluyum çok heyecanlıyım, çok duyguluyum, çok hüzünlüyüm. Tuttuk birbirimizi bırakmayalım sevgili ramazan inşallah
