Gönül hûn oldu, şevkinden boyandım ya Rasûlallâh
Nasıl bilmem bu nîrâna dayandım ya Rasûlallâh
Ezel bezminde bir dinmez figândım ya Rasûlallâh
Cemâlinle ferah-nâk et ki, yandım ya Rasûlallâh
Yanan kalbe devâsın sen, bulunmaz bir şifâsın sen
Muazzam bir sehâsın sen, dilersen reh-nümâsın sen
Habîb-i Kibriyâsın sen, Muhammed Mustafâ’sın sen
Cemâlinle ferah-nâk et ki, yandım ya Rasûlallâh
Gül açmaz, çağlayan akmaz, İlâhî nûrun olmazsa
Söner âlem, nefes kalmaz, felek manzûrun olmazsa
Firâk ağlar, visâl ağlar, ezel mestûrun olmazsa
Cemâlinle ferah-nâk et ki, yandım ya Rasûlallâh
Erir cânlar o gül-bûy-ı revân-bahşın hevâsından
Güneş titrer, yanar dîdârının, bak, ihtirâsından
Perîşân bir niyaz inler hayatın müntehâsından
Cemâlinle ferah-nâk et ki, yandım ya Rasûlallâh
Susuz kalsam, yanan çöllerde cân versem, elem duymam
Yanardağlar yanar bağrımda, ummanlardan nem duymam
Alevler yağsa göklerden ve ben messeylesem duymam
Cemâlinle ferah-nâk et ki, yandım ya Rasûlallâh
Ne devletdir yumup aşkınla göz, râhında cân vermek
Nasîb olmaz mı Sultânım, haremgâhında cân vermek
Sönerken gözlerim âsân olur âhında cân vermek
Cemâlinle ferah-nâk et ki, yandım ya Rasûlallâh
Boynu büktüm, perîşânım, bu derdin sende tedbîri
Lebim kavruldu âteşden döner pâyinde tezkîri
Ne dem gönlüm murâd eylerse taltîf eyle Kıtmîri
Cemâlinle ferah-nâk et ki, yandım ya Rasûlallâh
Yaman Dede