Yağmur, gökyüzünün yeryüzüne fısıldadığı en sakin şiirdir; damlaları toprağa düşerken hem bir arınma hem de bir başlangıç taşır. Aşk ise yağmur gibi, bazen usulca serpişir kalbin üzerine, bazen de hiç beklenmedik bir anda insanı bütünüyle sarar. Yağmurun sesi nasıl içe işler ve düşünceleri yumuşatırsa, aşk da kalbin en sert köşelerini bile inceltir, insanı yeniden şekillendirir. İkisi de görünmez bir derinlik taşır: biri gökten, diğeri kalpten iner.
|