Kadına Şiddet İçin Dijital Anıt Sayaç

[Hâdimul İslam]

Kadına Şiddet İçin Dijital Anıt Sayaç

Bir rakam gibi görünse de her biri ayrı bir hayat, ayrı bir hikâye… Eksilen; bir hayat, bir anne, bir evlat, bir insan…😢

Kur’an, kız çocuklarının diri diri toprağa gömüldüğü bir topluma karşı durmuş; ezilenin, hor görülenin ve mazlum kadının yanında yer almıştır.

Bugün hâlâ kadınların şiddetle anıldığı bir dünyada, vicdanımızı kaybetmemek gerekiyor.

Şiddetin normalleşmediği bir toplum olmak duasıyla…

Anıt Sayaç

[Linkler Ziyaretçilere Kapalıdır.Giriş Yap Veya Üye Olmak için TIKLAYIN...]

[Medine-web]

“Ve len tecide li sünnetillahi tebdîlâ...” hakikati gösteriyor ki Allah’ın koyduğu ölçülerde tutarsızlık ve değişim yoktur. Tutarsızlık, insanın kendisindedir. Dün diri diri toprağa gömülen kadın ile bugün cehaletin başka biçimleriyle yok edilen kadın arasında, hakikatte yalnızca zaman farkı vardır. Biri cahiliye döneminin karanlığında öldürülüyordu, diğeri modern çağın süslenmiş cehaleti içinde tüketiliyor. Fakat netice değişmiyor: yine kadın kaybediliyor, yine insanlık yara alıyor.

Vahiyden uzak yetişmiş bir annenin yetiştirdiği neslin, sonunda kendi elleriyle insanı tüketen bir yapıya dönüşmesi tesadüf değildir. Çünkü mesele sadece eğitim değil, terbiyenin kaynağıdır. Kalite; makamla, güçle, kalabalıklarla değil, insan yetiştirme biçimiyle ölçülür. Bir toplumun seviyesi; kadının, erkeğin, çocuğun, komşunun, kısacası insanın nasıl inşa edildiğinde ortaya çıkar. Sonuç karşısında şaşırmamak gerekir; çünkü netice, ekilen tohumun tabii ürünüdür.

Oysa ilahi mesaj son derece açıktır. İnsan önce Rabbini bilecek, sonra görevini, yerini, sorumluluğunu ve haddini anlayacaktır. Fakat bu bilgi yalnızca zihinsel bir bilgi olmayacaktır. “İkra” emriyle okuyacak ama “Bismi Rabbik” şuuruyla okuyacaktır. Öğrenecek ama “Rabbi kellezî halak” hakikatini unutmadan öğrenecektir. Vahyin dışına taşan bilgi, insanı olgunlaştırmak yerine çoğu zaman azgınlaştırır.

Firavun’un sarayındaki Asiye ile Lut’un hanımı istisna olarak önümüzde durmaktadır. Demek ki ortam kadar insanın yönelişi de belirleyicidir. Ancak genel kaide değişmez: Vahiyden uzaklaşan toplumda insanın içindeki karanlık büyür.

Hiçbir gerekçe bir insanın canına kıymayı meşru gösteremez. Allah korkusu taşıyan bir kalpten zulüm çıkmaz. Fakat vahiyden mahrum, Allah’sız bir zihin; kilidi açılmış bir kafesteki aslan gibidir. Nefis serbest kaldığında vahşet, korku, cinayet ve merhametsizlik sıradanlaşır. Bugün insanlığın yaşadığı en büyük krizlerden biri de budur: Bilginin artması ama hikmetin azalması, kalabalıkların büyümesi ama insanın küçülmesi…

Vahiyden kopmuş bir toplum, aslında görünmeyen bir cinayetler zincirinin içinde yaşamaktadır. Çünkü adaletin, hukukun, ahlakın ve insan ölçüsünün kaynağı beşer olunca; ortaya çıkan netice de eksik, kırılgan ve değişken olacaktır. Beşerin koyduğu sistem, yine beşerin zaaflarını taşır. Bu yüzden nice ceza, nice mahkeme, nice kanun insanı ıslah etmek yerine daha da öfkelendirmiş, daha da katılaştırmıştır. Hapisten çıkan birçok insanın daha azgın, daha kırgın ve daha karanlık hale gelmesi, yalnızca bireysel bir problem değil; insanı sadece korkuyla terbiye etmeye çalışan sistemlerin de iflasıdır.

Oysa ilahi ölçüde ceza yalnızca korkutmak için değil, toplumu korumak ve suçu doğmadan engellemek içindir. İnsan, yaptığı eylemin yalnız dünyada değil ahirette de hesabını vereceğini bildiğinde, vicdan başka türlü çalışır. Kıssasın varlığını bilen katil, elinin nereye uzandığını düşünür. Hırsızlık karşısında ilahi hududu bilen kişi, nefsinin arzusuna daha kolay teslim olamaz. Çünkü vahiy, insanı sadece dışarıdan değil içeriden de denetler.

Toplumun temeli adalettir. Adalet çökerse, bina ayakta görünse bile içten çürümeye başlar. Gerçek adaleti bilen bir hâkim, makamını hevâsına alet edemez. “Cennet annelerin ayakları altındadır” hakikatini özümsemiş bir insan, annesine el kaldırmayı bırakın, gönlünü kırmaktan bile korkar. Babaya “öf” demeyi yasaklayan bir dinin mensubu olan kişi, anne babaya hoyrat davranmanın yalnız ahlaki değil, imani bir yara olduğunu bilir.

Kur’an’ın ortaya koyduğu sünnetullah değişmez: “Siz kendinizi değiştirmedikçe Allah sizin durumunuzu değiştirmez.” İlahi ölçüde hata yoktur, yanılma yoktur. Bozulma, insanın vahiyden uzaklaşmasıyla başlar.

Çağımız ise insanı adeta öğüten büyük bir değirmen gibi çalışıyor. Bilgi hiç olmadığı kadar arttı. Teknoloji, üniversiteler, akademik unvanlar zirveye çıktı. Fakat aynı çağda Allahsız bilgi de hiç olmadığı kadar büyüdü. Hikmetten kopmuş ilim, insanı olgunlaştırmak yerine kibirle doldurabiliyor.

Ebu Cehil de Mekke’nin sıradan biri değildi. Akıllıydı, etkiliydi, toplumun önde gelenlerindendi. Fakat vahiyden mahrum akıl, sahibini hakikate değil, karanlığa taşıdı. Bu yüzden “cehaletin babası” olarak anıldı. Bugün de diploma sahibi olmak, profesör olmak, makam sahibi olmak insanı hakikate ulaştırmaya yetmiyor. Vahiy ile yoğrulmayan bilgi, modern çağın Ebu Cehillerini üretmeye devam ediyor. Çünkü mesele yalnızca bilmek değil; hakkı tanımak, nefsi terbiye etmek ve bilgiyi Rabbi adına taşıyabilmektir.

[Hâdimul İslam]

“İkra” emriyle okuyacak ama “Bismi Rabbik” şuuruyla okuyacaktır. Öğrenecek ama “Rabbi kellezî halak” hakikatini unutmadan öğrenecektir. Vahyin dışına taşan bilgi, insanı olgunlaştırmak yerine çoğu zaman azgınlaştırır.

Hocam "darabe"yi kadını dövmek olarak anlayan, dövünce evliliği kurtaracağını düşünebilen, kafa göz dalmayacak ama işte misvakla, ot sapıyla sembolik olacaksa komik olur şöyle; tekmeyle, gözünü morartmayacak kadar heleki öldürecek kadar dövmeyen de "Allah'ın adıyla' diyerek okuyup, "Senin rızan için " deyip kocaya erkeğine itaat bekliyor. Kimse karısını döverken bu ayeti şahit göstermiyor elbette. Lakin itaati bekliyor


Nisâ suresi kadının çok güçlü olduğunu düşündüğünüz fakat sayaçlar oluşturacak düzeyde mazlum ve zayıf olduğu, bir parça kıyafetle sokaklarda etini sergileyen kadın kölelerin çoğaldığı tam da bu zamanın suresidir. Kadın güçlü, kadın diplomalı, kadın iş sahasında, kadın tır şoförü, kadın sporda, dövüşte kadın feminist olsa da farketmiyor. Kadınlarımıza zayıf olduğunu, erkekle her alanda pazu yarıştırmaması gerektğini kabul edecek bir bilinç, erkeklere de hakikatten beslenen bir onur... Kadına ikinci bir banka kartı,maaş bordrosu gözüyle bakmaktan yada rakibi gibi görmekten vazgeçmeleri lazım. Her dediğine (münker manada) rıza göstermek ne kadar yanlışsa yol sarpa sardığında dayak, şiddet kat kat yanlış. Hele ki o kadının eve, adama dönmesini beklemek elini suya doğru uzatıp susuzluğunun gitmesini beklemek kadar boş ve ahmakça.

Birbirleri için sukunet bulsunlar aralarında meveddet oluşsun denilen eşler merhametten kopmuş, birbiriyle kanlı bıçaklı. Boşanmayı da bilmiyorlar. Evliliği sürdürmeyi de. Ders almıyorlar da. Sağlıklı şekilde boşananlari görünce maşallah oluyoruz..
Sonrası Müge anlı ve digital sayaçlara konu olmuş ölen kadınlar, ruh sağlığı bozuk erkekler.( Toplumun içine serseri mayın gibi bırakılmış yüksek tahribatlı çocuklar.(

Allah'ın ipine sımsıkı sarılalım dicem.Herkes bildiği Allah'ın ipine, bildiği kadar tutunuyor. Ya Allah'ı bilmeyenler...Nereye tutunacak? Tanımadığı Allah'a ve tanımadığı dinine iman eden, fakat, tanışmak istemediği vahye kör sağır olanların hastalığına Rabbim tez şifa versin.