[su damlası]

Kalbin Emâneti..

Elimizi kalbimize koyalım..



Dinleyelim onu..



Seslerini dinleyelim..



Ve şimdi ona hiç korkmadan -dur- diyelim..



"Dur! - Ey kalbim! Dur"




Kalbimize "dur" dediğimiz halde neden durmuyor?



Emrimize neden amade olmuyor?



Hâlbuki kalp bizim bedenimizin içinde değil mi?



Taşıdığımız ve istediğimiz gibi hareket ettirdiğimiz o bedenimiz..



Eğer bizi dinlemiyorsa hiç bize ait olabilir mi?



Bedenimize -acıkma, susama, yorulma-




veya ruhumuza -üzülme, acı çekme, dert etme- desek onlarda bizi dinlemeyecektir.



Bizler kalbimize, bedenimize ve ruhumuza hükmedememeyiz.



Onlar bize bir emânet.



Öyle bir emânet ki..



Vakti geldiğinde o çok güvendiğimiz kalbimiz ve bedenimiz



bizden ayrılacak, gerçek sahibine ulaşacak..



Ancak O, kalbimize "dur" derse durur..



Çünkü O "ol" der oluverir..



Çünkü mutlak sahibi O..



O halde bu gam neden?



Bu üzüntü, bu keder neden..



Eğer emânetse taşıdığımız herşey,



bu telaş, bu endişe neden?..



Rahmet Kelâmıyla buyuran O değil mi?



"O sabredenleri ki onlar, bir musîbete uğradılar mı,



«Biz Allah'a aidiz ve sonunda O'na döndürüleceğiz» derler."



Bakara; 156



Ey Kalbim! Sen emânetsin. Allah'a emânetsin.

"Alıntı"